Z żalem rozstawała się z krzaczkiem, fotografując go z każdej strony po dwadzieścia razy. Czas było wracać, przed nami kawał drogi do przejechania. Wracaliśmy tym razem dołem, kierując się na wschód, a potem na Wawrę, stamtąd już rzut beretem do Opartowa. Dużo by opowiadać, co jeszcze widzieliśmy, rowerowy rajd jest najlepszy do takiego zwiedzania, wysiłek fizyczny, świeże powietrze i widoki, których nie zapomina się szybko – to najlepszy relaks na świecie. Oj, chyba w przyszłym roku przyjedziemy tu z teściową….ale żeby sasanki akurat w tym czasie kwitły….hihihi.

Muszę się położyć – pomyślałem. Zrobiwszy to, co pomyślałem, zasnąłem szybko snem sprawiedliwego.

* Wschód słońca nad Rajgrodem trwał w najlepsze, niebo z różo-błękitu przechodziło w złotawy brzask, ta jedna z dwóch złotych godzin dla fotografów mijała z każdym tyknięciem zegara, choć zdawało się, że nie minie…Powoli wstawał upalny, lipcowy dzień. Do roboty zabrała się już cała owadzia i ptasia brać. Brzęczenie pszczół i trzmieli, śpiew słowika i wielu innych ptasząt, pełno niezidentyfikowanych odgłosów wiejskiego życia – wszystko to niesione lekkim wiaterkiem, z każdym kwadransem przybierało na gęstości i sile. Goście powoli zbierali się na śniadaniu, o dziewiątej był prawie komplet – prawie, bo brakowało Adama….

* Na śniadanie zjawiłem się dopiero koło południa, z podpuchniętymi od nadmiaru snu oczami. Towarzystwo zdążyło się już rozejść, każdy w swoją stronę, a ja, nie mając na dzisiaj szczególnych planów, postanowiłem zbadać najbliższą okolicę. Najpierw zagadnąłem Jarka z obsługi restauracji, chwilę pogadaliśmy, po czym powolnym krokiem ruszyłem w kierunku stajni. Dziwne, nic go nie zaniepokoiło dzisiejszej nocy, mówi, że spał jak zabity…Hmm, zobaczymy zatem, jak się mają nasze rumaki. Koni w stajni nie było, popasywały na pobliskich łąkach, za to mogłem pogadać z panem Edkiem, niby z głupia frant, zapytałem, jak się miewają jego podopieczni.

Ooo, całkiem dobrze, nieźle harcowały z bagiennikiem tej nocy, aż im grzywy w warkocze pozaplatał.
panie Edku, co pan mówi – co pan ma na myśli? Zbaraniałem doszczętnie, w ogóle się nie spodziewałem takiej odpowiedzi….

hhahahaha – zaśmiał się luzacko pan Edek, zaraz potem jednak zmienił ton, widząc moją minę,
taki żarcik w samo południe..- wyraźnie wycofywał się chyłkiem, ale nie dawałem za wygraną.
Niech pan mi powie coś więcej – postanowiłem nie zdradzać moich nocnych przeżyć, tylko przeprowadzić małe śledztwo.
E tam, to nasz taki miejscowy duszek z bagien, czasem broi, ale ludzi się boi, nie lubi być podglądany…
i pan w to wierzy?! W moim głosie rozpaczliwie brakowało pewności, chciałem opowiedzieć, co mi się przydarzyło, ale sam sobie nie ufałem, skoro nikt niczego nie słyszał, to racjonalnie rzecz biorąc, musiało mi się to przyśnić.
Wierzę, nie wierzę, ale bagienniki czasem zapuszczają się pod ludzkie siedziby, lubią psocić, gdy ludzie śpią w najlepsze. Ale nie ma się czym przejmować, mało komu udaje się go usłyszeć, a tym bardziej zobaczyć.
No, a gdyby faktycznie ktoś nakrył takiego bagiennika, jak pan mówi, to co by się wówczas stało? Ale sprytnie go podszedłem – pomyślałem.
Nic by się nie stało, tylko pobite gary – jak wyczuje, że ktoś nie śpi, z hukiem się wycofa…
??? – głupio musiałem wyglądać, oczy jak dwa wielkie znaki zapytania, wyszły mi prawie z orbit. Za żadne skarby nie przyznam się do nocnej przygody, przecież nie mam zamiaru uwierzyć w bagiennika – myśli lotem błyskawicy przelatywały mi przez głowę. Nie mam zamiaru wyjść na dziwoląga, który nakrył w nocy jakiegoś stwora z bajki na harcach z końskimi grzywami. Nie, nie, to musiało mi się przyśnić, po prostu należy uznać to za śnienie na jawie, koniec, kropka.

Goethe powiedział, że świat jest tak bogaty i życie tak różnorodne, że nigdy nie zabraknie okazji do wierszy. Oto i okazja się nadarza, bo temat konkursu związany jest z Dniem Matki, co nie ukrywam, jest dużym wyzwaniem. Dlaczego? Napisano już chyba setki, jeśli nie tysiące wierszy o matkach, mamach, mamusiach, matuleńkach – a ciągle za mało. Bo każda matka jest inna i każda miłość matczyna jest też trochę inna – spojrzenie tych, którzy jej doświadczają może być bezcenne nie tylko dla nich samych, ale również dla tych, do których adresujemy nasze wiersze. Nasze Matki – w milionach barw jawiąca się nam ich „matczyność”, to wyzwanie dla każdego z nas, jednak nie bójmy się wyzwań, bo nie ma złej poezji, co najwyżej poeta może się mylić….

Edward Stachura chyba najdobitniej dopowiedział coś, co powinno wszystkim przyszłym twórcom dodać skrzydeł u ramion – „Wszystko jest poezją, każdy jest poetą”.

– wiem, pamiętam, to było o przygodach Pana Ropucha i Krecika.

– no właśnie – w jednym odcinku Krecik miał przyjaciela – szczurka wodnego..

– tak, pamiętam, to było nad brzegiem rzeki, kiedy krecik nauczył się pływać i kochać wodę..

– ależ Ty masz pamięć -pochwaliłam go, a wiesz, że jutro, zanim wstanie słońce, obudzę Cię i pojedziesz z nami oglądać bobry..

– a jakie to zwierzęta?

– To takie gryzonie, większe niż szczurki wodne, ale też świetnie pływają i nurkują,

– yupiii – mały był wyraźnie podekscytowany – zobaczę bobry, hurra, mamo a czy one też mają jakieś domki – jak ten szczurek w bajce?

– Mój drogi, to Ty nawet nie masz pojęcia, jakie mają domki, to są najlepsi budowniczowie – potrafią budować tamy na rzece, a ich domki nazywają się żeremie.

Ach, musiałam opowiedzieć mu wszystko, co wiedziałam o bobrach, bo nie chciał dać mi spokoju, Przede wszystkim musieliśmy ustalić „tajny kod” do porozumiewania się w ciszy, bo bobry są bardzo płochliwe. Michaś wykazał przy tym o wiele większą inwencję ode mnie, zaimponował mi, niektórych znaków nie byłam w stanie powtórzyć, a on z poważną miną ciągle wymyślał nowe. W końcu usnął.

No więc Michał został przygotowany, ja musiałam jeszcze spakować jakiś prowiant, cieplejsze ubranie na tak wczesno-poranną wyprawę, natomiast Piotrek dostał bojowe zadanie – obudzić nas o czwartej rano. Zatem wyprawę na bobry – czas zacząć!! Z dworku w Opartowie, w którym się zainstalowaliśmy, wyruszyliśmy do Osowca – punktu zbornego dla uczestników wyprawy. Do przejścia było około 5 kilometrów pieszo – i nie był to zwykły spacer. Przedzieraliśmy się się przez dzikie ostępy, po cichu, porozumiewając się szeptem – a ja z Michasiem – na migi – wcześniej ustalonymi znakami. Połowy z nich nie pamiętałam – co oznaczają, ale jakoś się „dogadywaliśmy”. Michaś poczuł prawdziwy „zew natury” – skradał się niczym wytrawny Indianin, uśmiechnęłam się w głębi do siebie – brakuje mu tylko opaski z zatkniętym piórem – pomyślałam. Razem z Piotrkiem czuliśmy, że to nie będzie zwykły poranek również dla nas. W pewnym momencie przewodnik dał wszystkim znak pewnym i szybkim ruchem ręki. Wstrzymaliśmy niemal oddech. W odległości niecałych dwustu metrów, blisko leśnej strugi trwał jakiś ruch – trzeba było użyć lornetek. No i są – dwa bobry w całej okazałości ukazały się nam, obgryzając żerdzie, potrzebne do niedokończonej jeszcze wodnej budowli. Wszyscy zamarliśmy w bezruchu, słońce zdążyło się już wspiąć się ponad horyzont, a prześwitujące promienie przez zieloną gęstwinę wytworzyły niezwykły rodzaj światła. Michaś oniemiał, stał nieruchomo jak zaczarowany. My poczuliśmy, że oto przyroda otworzyła się na chwilę przed nami, i ukazuje swoje najgłębsze tajemnice. Ten magiczny moment trwał dłuższą chwilę, nie wiem dokładnie ile, bo wydawało mi się, że to była cała wieczność. Bobry chyba nas nie zauważyły, albo przynajmniej nic sobie nie robiły z naszej obecności, beztrosko krzątały się wokół swojej roboty, prawie jak człowiek który krząta się w swoim obejściu.

Kiedy wróciliśmy zgłodniali i pełni wrażeń na obiad do naszego Opartowskiego Dworku – ciągle mieliśmy przed oczami tę niezwykła scenkę. A Michaś – no cóż, to będzie pewnie jedno z ważniejszych przeżyć jego dzieciństwa. Jedno z piękniejszych…

- raz kozie śmierć! – jadę polatać balonem – powiedziałem do Beaty, ale ona tylko wzruszyła ramionami.
- jak sobie chcesz, tylko pamiętaj, człowiek nie został stworzony do latania – wymądrzała się.
- do pływania też nie – odparowałem, bo cóż to za mądrość nagle się przez nią objawiła.

W każdym razie, nie przekonawszy siebie nawzajem, rozstaliśmy się w miarę dobrych humorach, z zamiarem zjedzenia wspólnie obiadu. No to mam kilka godzin, żeby polatać. Pierwsza myśl, jaka pojawiła mi się w głowie, po wejściu do gondoli to: „mam nadzieję, że pilot wie co robi”, bo ledwie unieśliśmy się na parę metrów w górę, już zaczęło nas znosić. Wiał niezbyt silny południowo-zachodni wiatr, ciepły przy ziemi, wyżej już przyjemnie chłodny. Pierwsze wrażenie było naprawdę dziwne, wydawało mi się że za chwilę spadniemy. Ale kiedy pierwszy szok minął, poczułem „wiatr we włosach” i jakiś nieopisany entuzjazm. Lecieliśmy niezbyt wysoko, jakieś 300 metrów nad ziemią. Z góry cała ta kraina wydawała się jeszcze piękniejsza, momentami można było dostrzec przemieszczające się jelenie i sarny. Największą zaletą było jednak to, że poruszaliśmy się niemal bezszelestnie. Niezwykłe doznanie! Ha, patrząc w dół, dostrzegłem też w pewnym momencie nasz dworek, nieopodal na jeziorze pływało trochę jachtów. Nie zdążyłem się dobrze rozeznać, ale chyba na jednym z nich zamajaczyła mi sylwetka mojej ukochanej. Liczyłem, że mnie zauważy, próbowałem różnych chwytów, głównie machania rękoma, jednak na darcie się z całych sił „Beata!!!” – nie zdecydowałem się w tej wielkiej strefie ciszy. Co jak co, ale na barbarzyńcę to ja się nie nadaję. Kiedy wróciłem do Opartowa – pora obiadowa właśnie się zaczynała – nasz wyśmienity kucharz właśnie serwował przystawki – rybki w galarecie. I tym razem dałem się skusić, bo takiego jedzenia nigdy dosyć! Jakże się jednak zdziwiłem, kiedy zobaczyłem moją Beacię – mój Boże, wyglądasz jak surówka z buraczków – powiedziałem z niepokojem, a ona parsknęła tylko i kąśliwie dodała – przyganiał kocioł garnkowi – a Ty wyglądasz jak Winnetou! Heh….wiatr tam w górze też nieźle opalał, no cóż, mimo że różnie spędziliśmy to przedpołudnie, koniec wakacji podobnie nas przebarwił – co nie zepsuło nam wcale wieczornej zabawy w gronie wakacyjnych przyjaciół. Za rok – jedno jest pewne: Opartowo once again plus inwestycja w lepsze kremy…

– Hej, stary brachu, pakuj swoją kobitę do wozu, i co byś o wędkach nie zapomniał – krzyknąłem do Marka w słuchawkę. Jeszcze parę godzin i po mieście zostało blade wspomnienie. Dojechaliśmy późnym popołudniem, przywitała nas cisza, brzęczenie trzmieli, świergot ptaków i… uśmiechnięta pani recepcjonistka.

– wow, klimatowo tu – Kaśki spojrzenie mówiło samo za siebie.

– Fakt, gdyby ująć to najprościej – to pełen wypas. Pokój dostaliśmy komfortowy, przestronny, no i te widoki za oknem– nie jestem sentymentalny, ale czyste powietrze, cisza, rżenie koników w oddali, nastroiło mnie jakoś…romantycznie. Potem zrobiłem się jeszcze bardziej romantyczny i do tego nierozważny, echh… – ale to już całkiem inna historia. W każdym razie plan był taki, że nazajutrz dziewczyny idą się opalać nad wodę, a ja z Markiem dołączamy do nich, kiedy już coś złowimy. „Jak dobrze wstać skoro świt” – nuciłem podświadomie, kiedy Marek , ten stary wyga, przygotowywał sprzęt, Wypożyczyliśmy wiosłową łódź i hajda …na jezioro. Ranek dopiero się zaczynał, a już czuć było, że dzień będzie gorący. Wcześniej trochę zasięgnęliśmy języka, gdzie jakie łowiska, no z grubsza można powiedzieć – plan jakiś był. Wędkarz co prawda ze mnie żaden, ale Marek to fanatyk moczenia kija w wodzie. Zawsze wydawało mi się, że wędkowanie to taki rodzaj sportu – rywalizacji, która polega na tym, kto złapie więcej ryb, lub ewentualnie, złapie największą. I że tylko to się liczy.

- Zobaczymy – myślałem, jaki z Ciebie wędkarz. Miałem nadzieję, że dopisze mi szczęście początkującego. Wypłynęliśmy na jezioro, a potem do zatoczki, która miała być krainą obfitości w ryby, i to nie byle jakie, bo nie dość, że łowi się tu leszcze, okonie czy sielawy – to i szczupak czy miętus zdarzyć się może. Zarzuciliśmy wędki, a ja nie mogąc opanować emocji, nawijałem do Marka jak katarynka. Boże, co to będzie jak złapie przynętę, żebym tylko nie pomylił kierunku kołowrotka, i takie tam różne wątpliwości. W końcu Marek nie wytrzymał, i powiedział, żebym zamknął jadaczkę, bo to nie klub dyskusyjny. Ok, ma rację, – przymknąłem się, bijąc się z myślami. Powoli emocje schodziły ze mnie, a że nic szczególnego ze spławikiem się nie działo, to i obawy zmalały prawie do zera. Siedząc tak sobie, nie wiem nawet dokładnie kiedy, w końcu do mnie dotarła….cisza i jej odgłosy. Była jak muzyka z raju (hahaha, nie przypadkowo – Rajgród?!), poczułem się jakbym cofnął się do dzieciństwa, beztroskiego, jasnego, przestało mi zależeć na tym czy cokolwiek złowię. Tylko słuchałem. Z tego transu wyrwało mnie leciutkie trącenie spławika, Serce skoczyło mi do gardła, ale ręka się nie zawahała, za chwilę ujrzałem wijącą się sylwetkę ryby nad taflą. Marek spokojnie w tym czasie robił to samo. Oho, chyba zaczęły brać – pomyślałem i porozumiewawczo spojrzałem na mego koleżkę. Odwzajemnił spojrzenie, w którym ledwie dostrzegłem satysfakcję, która zdawała się mówić: o to właśnie chodzi w wędkowaniu. Dokończyłem w myślach za niego: o ciszę i o niespodziankę.

Dziewczyny spojrzały na mnie i powiedziały: Chyba żartujesz. To dobre dla „staruszków” a nie dla nas. Zostajemy jeden dzień i ruszamy dalej. Odpowiedziałam: Daj spokój. Przecież tu jest pięknie. Po powrocie okazało się, że możemy korzystać z wszystkich atrakcji jakie są w ofercie. A tych było nie mało. Jazda konna, jacht, kajaki, rowery wodne, łodzie rybackie. Nie wiedziałyśmy na co się zdecydować. Wybrałyśmy rejs jachtem. Wchodząc na pokład jachtu powiedziałam do dziewczyn-”Wchodzicie, przecież to miejsce dla „staruszków” Dziewczyny uśmiechnęły się i powiedziały-”Przestań dla jakich staruszków, tu jest bombowo” W świetnym nastroju pływałyśmy po dużym jeziorze. Przeżycia cudowne a widoki jeszcze lepsze. Było super.

Postanowiłyśmy zostać na dłużej i uczynić z tego miejsca nasz cel wycieczki. Jedzenie wyśmienite, pięknie podane. Wszystko nam smakowało szczególnie ryby podawane w różnych postaciach. Obsługa też bardzo miła i życzliwa. Restauracja w której podawane są posiłki jest urządzona w przytulny i ekskluzywny sposób. Dziewczyny cały czas chodziły po wodę mineralną do kelnera…J. Następnego dnia postanowiłyśmy „wypróbować” kolejną atrakcję- Jazdę konną. Żadna z nas nie miała o tym pojęcia. Na szczęście pan instruktor wszystko nam wyjaśnił. Aneta, Agata i Ewelina spojrzały na mnie z niepewnością. Wszystkie wsiadłyśmy na konie i z pomocą instruktora zrobiłyśmy parę okrążeń. Uśmiałyśmy się przy tym jak szalone. Na końcu wszystko nas bolało, ledwo mogłyśmy chodzić. Na szczęście dworek był bardzo blisko.

Wieczorami chodziłyśmy potańczyć. Na posiadłości znajduje się duża altana, gdzie można było tańczyć i zjeść coś pysznego prosto z grilla. I oczywiście było nas stać na te wszystkie wspaniałe atrakcjeJ. To były najlepsze nie zaplanowane wakacje w życiuJ Jeżeli chcecie spędzić miło czas odpoczywając i przy tym świetnie się bawiąc to tylko w Dworku Opartowo w Rajgrodzie. Jeżeli chcecie zobaczyć jak tam jest zerknijcie na ich stronę Dworek Opartowo. A może za rok?

Gosia, Ewelina, Agata, Aneta z Krakowa.

Pozdrawiamy Agnieszka i Krzysiek

Dziękuje, czytasz w moich myślach znasz mnie przecież tyle lat Ile zapytałem no będzie chyba piętnaście zaraz przecież to jutro Boże rocznica zawstydzona Magda objęła mnie czule szeptała: nie zapomniałeś mój królu.Może nie królu ale na pierwszy rzut oka widać,że szlachcic tu mieszka i po szlachecku spędzimy naszą rocznicę. Nie zawiedliśmy się wielki pokój z widokiem na jezioro,ogromne wygodne łoże. Kolację jedliśmy na punkcie widokowym , kładące się słońce muskało horyzont ostatni wędkarze wracali łodziami do brzegu. Wyborny sandacz zachwala żona przełykając kolejny kęs, pierogi z rakami też nie kiepskie zachwalałem. W rewanżu zapraszm Cię jutro na placek po opartowsku zaproponowała Magda.Swietnie ale dzisiaj tańczymy do rana. Gdzie zapytała zaciekawiona. Nad brzegiem jeziora w stylowej altanie, nie widziałaś jeszcze wszystkiego to początek niespodzianek. Nie do wiary było naprawdę jak w filmach,nastrojowa muzyka,dyskretna obsługa wino i cudowna noc…

Śniadanie nad stawem aromat kawy rżenie koni sielanka nikt w to nie uwierzy. Madzia jest zauroczona i szczęśliwa to widać. Pan Józef już zaprzęga konia wtrąciłem do żony. Czyżby dla nas jedziemy przejażdżka. Wspaniale. Przepiękny widok z wysokiej skarpy jeziora Rajgrodzkiego otoczonego lasami przytłacza nas ogrom natury.Koń parska żwawo my delektujemy się widokiem i Świerzym powietrzem sielanka. Czy można ustalić następny termin pobytu usłyszałem zaskoczony rozmowę Magdy w recepcji .

No i stało się wracamy z przyjaciółmi dla wszystkich starczy miejsca pod wielkim dachem nieba skwitowała Madzia słowami Stachury poprawiłem z uśmiechem pod wielkim i gościnnym dachem Dworka w Opartowie.

Dziękujemy Magda i Karol